ในขณะที่ต่างคนต่างแต่จะเอาชนะกันอยู่นั้น

เคยรู้ไหมว่ามีคนอยู่คนหนึ่ง

ที่มองทุกๆการกระทำอยู่ไกลๆ

แต่เต็มไปด้วยความทุกข์ที่อัดแน่น

อยู่เต็มหัวใจ.....

ทุกความเหนื่อยยากที่ท่านทำ

เพื่อความสุขของประชาชนของท่าน

ถูกลบออกไปจากจิตสำนึก

เพียงแค่มีคนบางคนนำผลประโยชน์มากองให้

เหงื่อของท่าน

ถูกซื้อได้ด้วยของนอกกาย

สังคมเริ่มเดินเข้าสู้หุบเหวของปัจจัยภายนอก

แล้วละลืมปัจจัยของคุณธรรมภายในหัวใจ

ปล่อยให้จิตใจตะเลิดไปตามความหรูหรา

ที่หาความสุขที่แท้จริงไม่ได้

กิน นอน อาศัยบ้านของพ่ออยู่

แต่กลับตอบแทนบ้านด้วยการทำลาย

เมื่อเห็นว่าหมดประโยชน์

นี่แหละจิตใจของคนที่ทำด้วยกระดาษ

มันย่อมคิดไม่ได้

และพยายามหาเอาสิ่งอื่นมาบดบังรอยขาดรอยแยกของใจตัวเอง

เพื่อให้ดูสวยหรู

แต่ในความเป็นจริงแล้วเปลือกก็คือปลือก

ในเมื่อภายในกลวงโบ้

ก็ไม่ต่างไปอะไรจากกะลา

ที่หมดแล้วซึ้งเนื้อหนัง

และรอวันเน่าสลายไปตามเวลา